Við fórum í tveggja daga ferð til Niagara Falls og pöntuðum ferðina á netinu. Hún var mjög ódýr sem að var þæginlegt fyrir bakpokaferðalangana. Þegar að við mættum í rútuna var okkur afhentur bæklingur með aukagjöldum í ferðinni. Fullt af dóti sem hægt var að gera ef maður myndi borga sig inn í það. Ég og Stefán vorum nú efins með margt og þá helst það sem stóð efst sem var aðgangur inn í einhvern garð til þess að fara hiking. Höfum það líka á hreinu að ég og Stefán klæddum okkur eftir veðrinu í huganum okkar (s.s stullur og bol) en það var ískalt bæði í rútunni og á þessum stoppum. Okey þá, svo kom loks að fyrsta stoppinu sem var þessi fjallganga. Við sögðum við hann að við vildum ekki fara og ætluðum bara frekar að chilla enda ekki búin að borga fyrir þessa ferð. Þegar að allir voru farnir út úr rútunni hóar hann í okkur og spyr okkur hvort við getum haldið leyndarmáli. Við svörum játandi og hann segir okkur að við megum fara í fjallgönguna "free of charge" en bannað að segja hinum!! ég og Stefán nottla alsæl (not) með þetta og drifum okkur í þessa fjallgöngu og bókstaflega hlupum niður þetta fjall. Þvílík veglegheit!

Þegar að við vorum í Miami kom Kjartan vinur minn að sækja okkur eftir að ég og Stefán vorum búin að sólbaða okkur rækilega á Hostelinu. Eftir að við vorum búin að keyra í nokkurn tíma fór ég að velta því fyrir mér afhverju í ósköpunum Kjartan væri búinn að setja rassahitarann á í bílnum í þessum 30 stiga hita og raka. Ég leitaði útum allt af takkanum og sá svo að það væri slökkt á honum. Þegar að ég stóð upp var ég nottla ein stór brunarúst aftan á lærunum og hálfum rasskinnunum eftir tansessionið hjá mér og Stefáni. Það var ekkert djók að setjast aftur í leðursæti svona skaðbrennd!!

Við fórum í tour til þess að sjá hús fræga fólksins í Miami og skipstjórinn tók á móti okkur
Skipstjórinn : Okey folks, remember to put your sunscreen on - it's gonna be a hot day.
*lítur á mig* ESPECIALLY YOU!! YOU'RE NOT WHITE.. YOU'RE CLEAR!!

Í Miami gistum við í 8 manna dormi og við Stefán vorum bæði í efri kojum. Í kojunni fyrir hliðina á mér gisti eldri kona sem að var alltaf farin í háttinn kl. 10 og búin að slökka ljósin. Ég og Stefán pirruðum okkur oftar en ekki á því að vera sækja eitthvað í herbergið og þá var gamla auðvitað búin að slökkva ljósin. Nokkrum dögum seinna þegar að við erum að pakka dótinu okkar fyrir brottför spyr konan hvaðan við erum (og er ekki sofnuð kl. 10 ótrúlegt en satt). Ég svara að við séum frá Íslandi og augun hennar stækkuðu um helming. Hún dáðist af hvítu húðinni minni og mikla hárinu - sem mér fannst mjög óþæginlegt. Jæja.. áfram með söguna. Ég spurði hana svo hvaðan hún væri og hún segist vera frá Swasiland. Ég (Ferðamálafræðineminn) hafði aldrei heyrt um þetta tiltekna land og spyr hvar það er.. hún segir að það sé í Afríku og að þar sé kóngur sem að ræður öllu. Allt ágætt við þetta enda gaman að kynnast fólki frá mismunandi löndum. Hún fer svo að spurja mig hvað er á landinu. Ég svara því að það eru jöklar, eldgos, rok, rigning og snjór og einhvernveginn berst það í umræðuna að jöklarnir séu að minnka útaf gróðurhúsaáhrifum. Hún spyr mig því að þeirri skrýtnu spurningu : ,,What! You're telling me that global warming really exists???" ég sagði við hana að auðvitað væri gróðurhúsaáhrif til og það var eins og ég væri að segja henni að maðurinn væri eilífður - henni brá svo mikið. Jæja.. fáfræðin.

Við Stefán í lyftu í Vegas með fjölskyldu (ATH hér skal skoða enskukunnáttu Stefáns) 

Pabbinn : So are you going to the pool?

Stefán : Yes.

Pabbinn : How is it? 

Stefán : It's 42 degrees.

Pabbinn : ??? 

Gott dæmi um dramatíska kanan var í Miami. Við fengum svona kort til þess að komast inn í herbergin nema hvað að ég lagði mitt frá mér í 5 mínútur á meðan ég var að tannbursta mig og fann það svo aldrei aftur. Ég var sjúklega stressuð því að við borguðum 50$ tryggingargjald og mig langaði svo aftur í þennan pening. Jæja.. allt fór fyrir ekki og það maður fékk ekki peninginn til baka ef að maður týndi lykilinum að lásnum.. sem að ég gerði ekki. En ég fór í lobbýið og tilkynnti lobbýmanninum að ég hafði týnt lyklinum að hurðinni. Hann sagði ekkert mál og bjó bara til nýjan, ekkert ves með það. Ég fór svo út að borða en samt með þetta mega samviskubit að hafa týnt lyklinum. Kom svo aftur og spurði hvort að einhver hefði skilað honum. Kaninn svaraði : No It's gone. And it will be gone forever. It's never coming back. 

- Getiði svona ýmindað ykkur hvað ég átti erfitt með að taka þessu alvarlega??? 

Stefán fór að kaupa sér nýja sandala og tók el clasico á þetta, þrammaði upp að konu sem var að skoða sér íþróttabol og veifar skónnum framan í hana : "Do you have this in 45???" konunni brá heldur í brún, kunni varla orð í ensku "I no work here!!!" Stefáni brá ennþá meira (enda sjálfur ekkert sleipur í ensku) og var fljótur að forða úr þessu vandræðalega atviki.

Eftir fimm tíma ferð til Los Angeles settumst við í strætó og héldum af stað í íbúðina sem við gistum í. Í strætóinum tók útigangskona á móti okkur. Hún var svona alsæl með okkur og gaf okkur endalaus ráð um ýmislega random hluti. Byrjaði á að segja okkur frá uppáhalds Subway staðnum sínum sem að er opin 24/7, hvað hún elskaði bókasafn, hvaða strætó væri best að taka ef að við værum stödd í Mexíkó,  að hún færi daglega í heimsókn til frænda síns þegar að kærastan hans væri farin og inn á milli þvingaði hún hlustendur upp á nammi. Nammið leit ekkert sérlega vel út. Augljóslega búið að vera í hita lengi og eflaust orðið ónýtt enda mjög skrýtinn litur á þessu nammi. Ég og Stefán afþökkuðum alltaf pent en einn galvaskur mexíkóskur trúbadór var þarna með okkur og fékk sér einn sleikjó. Hann var varla búinn að taka einn sleik af honum þegar að andlitið hans fölnar .. hann pakkaði þessum sleikjó aftur í umbúðirnar og þagði alla leiðina að endastoppi.. ég dó úr hlátri!

Þegar að við vorum í Vegas fórum við í rússíbana sem að Kristín vinkona mælti með. Stefán er nú ekki mikill reynslubolti í svona rússíbönum og eins og ég greindi frá í Asíureisunni okkar var hann hálf geltandi í rússíbananum sem hann fór í þar - mér til mikillar ánægju og ég veltist um af hlátri. En rússíbaninn í Vegas var nú meiri viðbjóðurinn! Stefán byrjaði á sínu reglulega gelti af hræðslu á meðan ég grenja úr hlátri útaf honum sem að endaði með því að ég dúndraði hausnum mínum í. Ég er ennþá með kúlu á hausnum og kenni karma algjörlega um þetta. Ég ætti kannski að hætta að hlæja af Stefáni og hálf geltandi hljóðunum sem koma úr honum. 

Los Angeles er borg stútfull af áhugaverðu fólki. Við vorum í Staples Center og þar í kring að vafra í sakleysi okkar einn daginn. Við vorum að fara yfir gangbraut þegar að við bæði rákum upp stór augu. Hinu meginn við götuna voru 20 manns klæddir í Anime búninga. Við erum að tala um dúkkuhausa og allan pakkann. Jæja... það hefur verið einhver ráðstefna eða svoleiðis í gangi þannig að við hlógum bara og héldum áfram að skoða borgina. Þegar að við komum svo úr bíó sama dag er fólk fyrir utan húsið okkar klætt í leður, járn og sokkabuxur.. þá meina ég fáklætt og alveg sultuslakt að fá sér rettu. Jæja.. menningarsjokk tvö á stuttum tíma og við hlógum aftur.. nema svo erum við að hinkra eftir lyftunni og þegar að hún opnast kemur heil hjörð af leðurklæddum, einstaklingum, karlmenn í netasokkabuxum, konur með gat í klofinu og ég get haldið endalaust áfram.  Við vissum ekki hvað stóð á okkur veðrið, fórum í hláturskast og vorum í sjokki eftir þennan dag! Það er augljóst að í LA eru allir eins og þeir vilja!

Ég hef verið lengi með þá kenningu að á hverjum áfangastað sem að maður heimsækir er manni "rænt um hábjartan dag". Í LA dauðlangaði okkur að fara nálægt Hollywood skiltinu. Við ætluðum bara að redda okkur sjálf þangað nema hvað að þegar að við erum að labba Hollywood Boulevard sjáum við auglýsingu þar sem er verið að auglýsa svona ferðir. Maðurinn var alsæll og við spyrjum hann til að gulltryggja hvort að við værum ekki örugglega að fara að skiltinu. Hann svarar játandi og að við munum stoppa á tveimur stöðum til þess að "get some great photos". Jæja. Selt. Slegið og hvar borga ég? Borguðum 30 bökks á kjaft. Vorum orðin snarspennt og fyrsta stoppið okkar var einhver úldin útsýnispallur. Þar sást Hollywood skiltið í órafjarlægð. Jæja.. svo segi ég við Stefán : "Fjúkk eins gott að við fáum betri útsýni en þetta…" Stefán fer svo og spyr guide-inn hvenær næsta stopp er fyrir góðar myndir. Þá tilkynnir guide-inn okkur það að þetta var eina stoppið. Það sem væri framundan væri hús frægafólksins og beverly hills tour (sem við vorum btw búin að fara í). Þarna er þetta skólabókadæmi sett upp. Það er ALLTAF einhver að svindla á manni. 

Í LA erum við að gista í blokk þar sem að hundar eru leyfðir. Ekki nóg með það að konan sem við gistum hjá ELSKAR hundinn sinn heldur heyrist oftar en ekki í geltandi hundum hérna. Eitt skiptið vorum við að fara niður í lyftunni og ég var nýbúin að heyra einhvern hund alveg gelta úr sér raddböndin og hann hljómaði rosalega reiður.. eða mér fannst það. Þegar að lyftan opnast tekur á móti mér hundur og þrammar í áttina að mér. Mér bregður náttúrulega óstjórnanlega mikið, haldandi að hundurinn sé einn á ferð OG að þetta sé brjálaði geltandi hundurinn fyrir ofan, og læt útur mér einhverskonar óp sem hljómaði eins og samblanda af þokulúðri og af einhverjum kúgast. Þegar að lyftan opnast meira er hundurinn bara í bandi, alsæll með eigandanum sinum. Shit. Ég hélt að ég myndi ekki lifa þetta af.

Talandi um hunda.. þá átti konan í Los Angeles hundinn Pepe sem að hún elskaði meira en lífið sjálft. Þegar að við vorum nýkomin var ég að spjalla við hana og ætla að klappa hundinum. Rétt áður en ég fer og klappa honum segir hún við mig að hann vilji ekki láta klappa sig. Nú jæja, allt í góðu með það nema hvað að Stefán heyrir það náttúrulega ekki og ætlar að vera eitthvað hundalegend, labbar að Pepe og byrjar að reyna klappa honum. Hundurinn trylltist náttúrulega og Stefáni brá svo mikið.. ég meina kommon - hvaða hundur vill ekki láta klappa sér??

Þegar að við fórum í fallhlífarstökkið í Kenosha var fallhlífakennarinn minn náttúrulega ekki heill. Hann ákvað að byrja kalla mig Aquafina í staðinn fyrir Guðfinna og fannst ég vera fallegasta kona í heimi.. sem mér fannst bráðfyndið. Hann sagði svo við mig í lokinn : ,,you're breaking my heart Aquafina" - ég veit ekki.. ég gat ekki annað en hlegið af þessum manni.

Ekki nóg með það að foreldrar mínir gáfu mér nafn sem að ég get með engu móti notað í útlöndum, heldur vefst það einnig fyrir útlendingum að kalla mig gælunöfnum eins og t.d. Guffa eða Finna sem ég hef notað óspart. Ég gafst upp á Starbucks og fékk mér nýtt nafn. Hæbb. Ég heiti StefanÍA



Þegar að við vorum í LA var 4th of july haldinn hátíðlegur. Það var búið að vera svaka pepp dagana áður fyrir flottustu flugeldasýningunni og ég og Stefán orðin mjög spennt enda í Bandaríkjunum þar sem að allt er ýkt og svoleiðis. Við vorum líka með þannig gistingu að við gátum chillað uppá þaki og horft á hana. Þegar að það kom svo loksins að flugeldasýningunni vorum við íslendingarnir vonsviknir. Þetta voru nokkrar rakettur og ein terta. Fyrir allt LA. Uss.. það eru flottari sýningar hjá okkur á þrettándanum.

Enn og aftur sögur frá LA. Við vorum dugleg að kaupa í matinn og í eitt skiptið nenntum við ekki að labba heim og ákváðum því að taka taxa. Það var svört kona fyrir utan búðina sem var líka að bíða eftir taxa. Við vorum búin að láta búðina hringja fyrir okkur og biðum sallarróleg. Svo loksins kemur taxi og við spyrjum hvort að hann sé að sækja ,,Stefan". Hann lítur á konuna og segir svo já, að hann sé að sækja okkur. Hún hneykslast því hún var nú búin að bíða lengur, og ég býð henni að taka leigubílinn. Hún afþakkaði en var mjög þakklát fyrir boðið. Svo setjumst við í leigubílinn og erum að keyrð af stað og þá byrjar leigubílstjórinn að tjá sig að hann tæki ekki svart fólk uppí því það notar einhvern afsláttarmiða. Mér bauð svo við þessu að þegar að hann var búinn að skutla okkur borgaði ég uppá krónu fyrir ferðina. Hann spyr svo ,,WHAT do you not tip?" og ég svara til baka ,,I DON'T TIP RACSISTS!!!" - Djöfull sem ég þoli ekki svona fólk.

Það hefur tíðkast í ferðum hjá mér og Stefáni að ég versli gjarnan mjög mikið og Stefán nennir alltaf að bíða eftir mér og fara með mér í búðir. Hann sagði svo við mig að honum langaði rosalega í skó fyrir Crossfittið. Ég sagði að það væri nú ekkert mál og hófst þá leitin af Reebok búð. Við fórum t tvær búðir en svo kom það í ljós að það var outlet og seldi því ekki nýjustu vörurnar, einmitt það sem við vorum að leita af. Við fórum í mall lengst út í rassgati og þar var líka outlet og vorum orðin nokkuð þreytt á að það væri ekki til venjuleg, authentic rebook búð í öllu Boston. Svo spurðum við þau í outletinu og þau segja okkur að það sé búð í öðru malli. Þegar að við komum heim gúgglum við okkur til og sjáum að það er í 1 og hálfs tíma fjarlægð. Shit hvað ég var ekki að nenna því. En auðvitað gerði ég það. Við vöknuðum klukkan 7:30 (!!!) og hentum okkur í lest í mallið. Þar fékk Stefán loksins skónna sína, alsæll og brosti allan hringinn. Þetta eina mission tók 6 tíma í heildina. Nó djók. Fyrir eitt skópar.

Stefán : ,,Jesús geturðu frekar farið í Sephora heldur en Mac?? Það er nefninlega Wi-Fi þar :/"





Ég skelli inn fleirum ef ég man eitthvað - Vona að þið hafið haft gaman að þessu..


Hafið það gott um verslunarmannahelgina! Ég ætla að njóta hennar í fyrsta skipti í möööörg ár með fjölskyldunni minni.


GB

Tvær borgir sem ég gæti búið í - klárt mál. Rólegar borgir með góðum samgöngum og sól á sumrin. Draumur. 

____________________________

Tíminn leið óþæginlega hratt þegar að við vorum í Chicago. Vorum liggur við mætt og þá vorum við á leiðinni til Boston. Við náðum nú ekki að gera heilmargt á þessum þremur dögum þar sem að einn dagurinn fór í fallhlífarstökk. Jú þið lásuð rétt - við skelltum okkur í eitt stykki fallhlífarstökk. Ég væri að ljúga ef ég myndi segja að þetta hafi verið eitthvað ,,skyndi-yolo-flipp" dæmi. En við vorum búin að ákveða það mörgum mánuðum fyrir að við myndum skella okkur á afmælisdaginn hans Stefáns.

 Við vildum samt bíða með að panta hoppið því að veðrið í Chicago er óútreiknanlegt þannig að við ætluðum bara að panta það nokkrum dögum fyrr. Æj. Við hefðum bara átt að panta það fyrr. Við ætluðum upprunarlega með Sky Dive Chicago - kom svo í ljós að það er ekkert staðsett í Chicago heldur klukkutíma fyrir utan. Sjokk númer eitt komið. Svo fórum við nú að leita af fleiri fyrirtækjum, þá kom í ljós að þau eru öll stödd fyrir utan Chicago (sem meikar sens eftir á auðvitað). Sjokk númer tvö. Við pöntuðum okkur þá hopp í öðru fylki, eða Wisconin. Við fórum með Über (sem ég mun fjalla um seinna) í klukkutíma keyrslu í lítinn bæ sem heitir Kenosha. Þar fórum við og horfðum á myndband, skrifuðum undir pappíra - sem var ekkert djók. Þarna skrifuðum við undir allan andskotann m.a. að við mættum ekki kæra þau til neins ef eitthvað skyldi koma fyrir, að þau bera í raun og veru enga ábyrgð á neinu og að ef að ég skemmi eitthvað af dótinu (sem að ég skil ekki hvernig ég ætti að fara að) að þá myndi ég borga það. Jújú. Skrifum bara undir þetta. Kviss. Bamm. Búmm. Málið afgreitt. Svo tóku við 45 mínútur af mér og Stefáni í stressspennukasti að bíða eftir að það kæmi að okkur. Svo kom maður að nafni Pat sem er einn sá skrýtnasti sem ég veit um. Hann gat með engu móti kallað mig Finna þannig að úr varð Aquafina - þið vitið. Eins og rándýra vatnið sem þið kaupið í útlöndum. Hann rak líka upp stór augu þegar að hann sá Ð-ið í nafninu mínu og grenjaði úr hlátri þegar að hann fékk að heyra hvernig það væri boðið fram. Já þessir kanar.

Svo var komið að okkur að henda okkur í búningana. Konan sem að hoppaði með Stefáni var endalaust að segja honum til um leiðbeiningar og ég var alltaf að reyna fylgjast með, en þá kom Pat og sagði mér að loka eyrunum og ekki vera hlusta á þessa vitleysu. Ég stresshló og hlýddi honum auðvitað. Svo settumst við upp í flugvélina sem var eitt mesta skítamix sem ég hef séð. Búið að teipa eitthvað sæti þarna (sorry mamma - ekki hata mig) og svo tróðum við okkur, öll fjögur saman í vélina. Ég sat þvert á móti flugstjóranum eða svona, þannig að ég leit upp þá var hann þar að stýra flugvélinni. Mér leið eins og ég væri að fara í eitthvað ultra leynilegt hermission. Nóg um það. Eftir að flugvélin fór hærra og hærra heyrist í Pat mínum.. ,,DOORS" og hurðin flýgur upp og þá byrjaði fiðringurinn í mallakútnum. Hann sagði mér svo að fara á brúnina og ég hugsaði með mér.. jæja. Nú er komið að þessu. Ég er í alvörunni að fara hoppa héðan út. Svo hoppaði ég. Og féll í 35 sekúndur. Shit ég get ekki lýst þessu.. ég öskraði úr gleði og spennufalli og fékk svo að stýra fallhlífinni þegar að hann togaði í hana. Þegar að við lentum svo loksins sagði Pat "Man you're a beautiful women".. eitt skrýtnasta. Ég var í svo miklu spennufalli að ég sagði bara ,,THANKS FOR NOT KILLING ME" og tók í hendina á honum.

Við keyrðum svo aftur að Skydive centerinum þar sem að við vorum alsæl og orðin ógeðslega spennt að sjá myndirnar úr þessu. Byrjuðum á að skoða myndirnar hans Stefáns og þá tók konan bara myndir fyrir og eftir hoppið - COOOL geggjað að eiga það. Svo kom að mínum myndum en þá hefði Pat ætla að copy-a þær yfir og copy-að eitthvað annað og balbalbla - þannig að mínar eyddust allar. Við vorum ógeðslega fúl. Fyrst var Stefán ógeðslega fúll því að hans myndir klikkuðu en svo varð ég ennþá fúlari því mínar eyddust allar. Ég reyndi samt bara að sjá það góða í þessu. Ég gerði þetta, ég lifði af og þetta var snilld. Eins og ég sagði við mömmu, þá neyðist ég bara til að fara aftur. Sem að við munum pottþétt gera.

JÆJA - eitthvað annað en fallhlífarsagan. Við skoðuðum ýmislegt í Chicago, borðuðum góðan mat og versluðum. Eða ég verslaði. Stefán bar pokana og spilaði Two Dots klukkutímum saman. 

Boston var svo síðasta stoppið. Guð ég elska Boston. Kannski útaf því að hún hefur þennan evrópska sjarma yfir sér. Eitthvað var það allavega. Fórum í outlet þar sem að ég keypti á strákana mína (Pabba og Orra nottla) og smotterí fyrir sjálfa mig. Ég skil mætavel afhverju fólk fer til Boston. Ég myndi hiklaust koma hingað aftur heldur en nokkurntímann New York. Við skoðuðum samt helstu staðina hérna, Harvard og Staupastein. En mestmegnis af ferðinni fór í að versla. Gistum líka hjá frábæru fólki! Enduðum svo ferðina á að sjá uppáhaldshljómsveitina hans Stefáns, The Kooks á pínulitlum stað hér í Boston. Tónleikarnir voru bilaðiiiir og algjör snilld að hafa tónleikana á svona litlum stað en það voru um 2.000 manns þarna. Nóg af plássi og enginn að troðast. Því í Bandaríkjunum virka svoleiðis reglur. Ef að þú ert að troðast og með dólg - þá er þér hent út. Easy. Sæi þetta aldrei fyrir mér ganga á Íslandi. 

Núna sitjum við á Boston Logan Airport að bíða eftir fluginu heim. Þvílíkar vikur sem við erum búin að eiga hér í Bandaríkjunum. Það er búið að vera svo gaman að ferðast, og þá sérstaklega með Stefáni. Hann kætir og bætir og er hinn besti ferðafélagi. En ég vissi það auðvitað.

Næst á dagskrá er auðvitað verslunarmannahelgin og svo hin sívinsæla rútína. Úff. Þvílík viðbrigði sem það verða. 

Ég mun setja inn upplýsingar um Bandaríkin í "Things To Do" þegar að ég nenni/get/hef tíma, annars er ykkur velkomið að senda mér skilaboð ef það er eitthvað.

GBV

…Be sure to wear some flowers in your hair. - Klikkaði reyndar á því. Man það næst!

San Francisco var frábær áfangastaður. Við gistum í hippahverfinu sem nefnist Haight og sáum ekki eftir því. Hverfið minnti mig samt á Amsterdam og á nokkrum tímapunktum fannst mér ég vera í Amsterdam!! (Ég er svo skrýtin stundum). Við erum orðin algjörir pro í samgöngum hér í Bandaríkjunum sem gerir okkur hlutina mjög auðvelda. Ég held að við séum búin að taka leigubíl þrisvar. 

Fyrstu daganir einkenndust af mér grenja í Stefáni um vorkunn. Jú bruninn minn var svooooo slæmur - ég hlífi ykkur samt og set því ekki inn myndir en djís lúís hvað þetta voru sársaukafullir dagar. Aloe Vera og gelgrisjur voru mínir bestu vinir í 4 daga. 

Við gerðum auðvitað allt "must do" samhliða því að slappa af. Við fórum í klippingu hér og ég hreinlega kvíði fyrir að koma heim til Íslands og láta hana elskulegu Fanney sjá um hárið á mér. Því að klippikonan mín fór ekkert sérlega vel með hárið mitt hér í USA. En jæja.. það vex svosem aftur. 

Við borðuðum alltof mikið af sukki og viðbjóð. Fórum tvisvar á In N Out burger sem að er btw GOURMET. Á horninu frá gistingunni okkar var staður sem heitir Burger Urge og svo fórum við á Ike's - þar eru handsdown bestu samlokur í hele verden. 

En nóg um það… Við kíktum í Alcatraz eins og þið, glöggir lesendur, lásuð hér fyrir neðan. Kíktum á Golden Gate brúnna, í "hommahverfið" Castro, Union Square,  Lombard Street, Fishermans Wharf, Pier 39, China Town (sem er stærsta china town í heimi fyrir utan asíu) Cable cars og auðvitað þrömmuðum við fram og til baka í götunni okkar. Við ákváðum líka spontant að kíkja á hafnaboltaleik, það var mjög skemmtilegt en við vorum alltaf að spá í því afhverju þeir hittu aldrei boltann. ,,Hversu erfitt er bara að hitta boltann" og í framhaldi að því ákváðum við að skella okkur í batting cages og viti menn, djöfull er erfitt að hitta og skjóta hafnabolta langt!! Ég var dauð í höndunum, með blöðrur og allann pakkann. 

Þar sem að þetta var svona hippagata voru allar búðirnar í götunni lífrænar. Ég hef ekkert á móti lífrænum mat og finnst hann mjög góður en ég átti erfitt með mig þegar að Stefán keypti lífrænt Cocoa Pops.. Mig langaði bara í það gamla góða. Það var svolítið fyndið að sjá matinn okkar.. allt voða lífrænt og fancy. Ég sem sætti mig við kók og snakk í kvöldmat. 

Menningarsjokk ferðarinnar (þá meina ég í USA í heildina) er klárlega allt heimilislausa fólkið. Ég er orðlaus yfir því hversu margir búa á götunni. Við vorum kannski að labba um kvöld og þar var bara fólk sofandi á milli trjáa.. Mér finnst þetta mjög sorglegt og varð svo meyr að sjá þetta. Maður sér það meira og meira með hverjum áfangastað hvað það eru mikil forréttindi að búa á Íslandi. 

Við skilum kveðju heim. Vika í okkur. 

XOX/GBV

Ég er svo mikill sökker fyrir svona attraction-um. Fangelsi, flóttamannabúðir og allt þetta sem nefnist "dark tourism". Afsakið háskólaquote-ið en það er eina orðið sem lýsir þessu almennilega. Það er eitthvað við það að vera á svona sögulegum stöðum. Ekki misskilja, mér finnst alveg jafn frábært að vera á náttúruperlum og sögulegum stöðum sem eiga sér ekki hörmungar en það er eitthvað við að koma á þessa staði. 

Við gátum því ekki sleppt því að heimsækja frægasta fangelsi í heimi, Alcatraz. Ég hafði ekki hugmynd um hvað þetta væri vinsælt ferðamanna attraction fyrr en við ætluðum að panta okkur miða. Við fengum nett sjokk þegar að við sáum að næsta lausa ferð væri 15. ágúst. Við vorum nú ekkert að stressa okkur, enda erum við hér í 8 daga. Þannig að á fimmta deginum fórum við nú að svipast um eftir miðum og fengum þetta beint í smettið. Þá hófst gúgglun á fullu og fundum við einhverja snilldar síðu þar sem kom í ljós að hvern einasta morgun væru 100 miðar seldir til almennings. Miðasalan opnaði 7:00 og ráðlagt var fólki að mæta 5:30 til að vera öruggt um miða. Það var annaðhvort þetta eða kaupa 135$ pakkaferð með einhverju fullt af rusli og tilgangslausum hlutum til að skoða. Við létum nú ekki segja okkur það tvisvar, mættum 3:30 og biðum í 3 og hálfan tíma eftir miða. Engar áhyggjur, við vorum með teppi og tilheyrandi til að halda á okkur hita og vorum fremst í röðinni í þokkabót!

Smá innskot hér. Alcatraz er staðsett á eyju hérna rétt fyrir utan San Francisco. Það tekur 12 mínútur að komast yfir með ferjunni. Það er einungis eitt fyrirtæki sem að siglir fram og til baka. Ferðamennirnir eru um 1.000.000 á hverju ári.

Við fórum með fyrsta bátnum, sem þýddi það að við vorum "fá" á eyjunni til að byrja með (eða svona í kringum 500 manns). Þegar að við mættum var einn gamall kall sem að sat hjá landverðinum. Hann var í kringum áttrætt og svona algört skólabókadæmi um gamlakallakrútt. Þessi maður afplánaði þrjú ár í Alcatraz. Hann eyddi meira og minna öllu lífinu sínu í fangelsi og fór úr fangelsi 2011 og er nú á skilorði. En róið ykkur - gamli var enginn morðingi eða nauðgari. Hann sá um að falsa ávísanir og var þjófur. Æ en hann var samt svo mikið krútt þó að hann hafi tekið slæmar ákvarðanir í lífinu. Ég spjallaði örlítið við hann og sagði honum að ég væri frá Íslandi. Augun hans stækkuðu um helming og honum fannst það vera eins og að hitta manneskju úr skáldsögu. Hann spurði mikið um landið og ég spurði hann um dvölina sína á þessari eyju. Ég spurði hann líka hvort að það væri ekki erfitt að koma hingað aftur eftir að hafa verið hér í þrjú ár að afplána dóminn sinn. Honum fannst það ekki erfitt, enda glaður að fá að hitta svona marga ferðamenn - og var svona rosalega sáttur að hitta mig og Stefán en hann sagðist aldrei hafa hitt íslendinga áður. Ég var smá hrærð. Fannst svo skrýtið að hitta svona manneskju sem að hafði verið í þessu fræga fangelsi. Þetta er authentic túrista upplifun sem að er ekki sjálfsögð. Jú maðurinn er þarna þrisvar í viku og er að auglýsa bók sem að hann skrifaði um Alcatraz, en að hann hafi gefið manni tíu mínútur í spjall - það er verðmæt minning.

 Maður tók svokallað "Audio Tour" þar sem að maður hlustaði á fanga og fangaverði segja sína sögu af fangelsinu. Frægasti fanginn þarna var Al Capone. Það reyndu nokkrir að strjúka og örfáum tókst það en talið er að þeir hafi dáið um leið og þeir lentu í sjónum en straumurinn þarna er rosalega mikill. Það sem mér þótti líka merkilegt var að þarna bjó fólk, á eyjunni þ.e.a.s. Fjölskylda fangavarðanna átti íbúðir sem að eru/voru staðsettar fyrir neðan fangelsið og þar var hægt að sjá eitt flottasta útsýni yfir San Francisco. Alcatraz var eins og smábær, nema með risastóru fangelsi.

Skemmtileg og öðruvísi lífsreynsla!

Í þessum skrifuðu orðum erum við að bíða eftir fluginu okkar til Minneapolis. Þaðan förum við svo til Chicago. Það fer að styttast í heimkomu. Við erum sammála um það að þó svo að það sé snilld að ferðast, að þá erum við farin að sakna fólksins heima. 

XOX/GBV 

Þessir átta dagar sem að við eyddum í LA voru skuggalega fljótir að líða. Ég hefði auðveldlega getað verið lengur þarna.

Við gistum í miðbæ LA hjá konu sem heitir Gina. Hún var frábær host og íbúðin hennar var æði og svolítið skondin. Þið sem eruð með mig á snapchat tóku eflaust eftir öllum hundamyndunum sem að ég setti í My Story. Hún á nefninlega hund sem heitir Pepe og elskar hann útaf lífinu. Heima hjá henni var að finna málverk af hundinum, fullt af ljósmyndum, útskorna mynd af honum endalaust af hunda qoute-um og margt fleira. Mér var allavega mjög skemmt.  En já… aftur að húsinu hennar. Á þakinu var sundlaug og pottur og þar gátum við chillað eftir langan dag og slappað almennilega af, sem við gerðum eiginlega alla dagana. 

Við skoðuðum þetta helsta sem er hér í LA og í kringum borgina. Beverly Hills var æði. Við kíktum á Griffith Observatory þar sem er hægt að sjá hið fræga Hollywood skilti. Griffith Observatory er líka snilldar hús. Það leggur áherslu á stjörnufræði og er með fullt af skemmtilegu dóti þarna. Við fengum m.a. að skoða í risastóran kíki þar sem að við sáum Satúrnus - og það var magnað!! Skoðuðum svo í annan kíki og þá sáum við tunglið.. nema bara miklu nær heldur en við gerum venjulega. Inn í húsinu er svo fullt af loftsteinum og dóti sem tengist stjörnufræði. Ef að ég væri stjörnufræðiséní (Sem ég er því miður ekki) þá væri þetta örugglega einn mest spennandi staður sem ég færi á. 

Við áttum í erfileikum með að komast nálægt þessu blessaða Hollywoodskilti. Ég talaði við ýmsa reynda LA ferðamenn sem að reyndu sitt besta að segja mér frá bestu leiðunum. Ég og Stefán rákumst þá á snilldarferð sem að kostaði 30$ og við fengum að fara mjög nálægt skiltinu. Í ferðinni var líka farið og sýnt okkur hús fræga fólksins þannig að við sáum það bara auka plús. Slegið, sign me up og hvar borga ég??? Þegar að ferðin hefst svo loksins stoppum við á einhverjum grútuðum útsýnispalli. Ég segi við Stefán ,,Guð sé lof að við erum að fara á annan stað að sjá skiltið.." því maður sá varla í það, því það var svo langt í burtu. Stefán ákveður þá að spyrja kallinn hvort að við færum ekki örugglega nær því. Neinei.. þá var þetta eina stoppið í þessari helvítis ferð að skiltinu. URG. 30 bökks farnir útum gluggann og ég sjúklega pirruð og alveg drullusama hvar þessi celeb eiga heima.

Við fórum þá í pirringskasti á Hooters að borða og ákváðum bara að taka über taxa þaðan að skiltinu. Já neinei.. vopnaður vörður og allur pakkinn þegar að við vorum komin áleiðis bað okkur vinsamlegast að snúa við.  Þar fór 10$. 

Þarna vorum við orðin frekar pirruð, búin á því eftir daginn og 70$ fátækari í heildina eftir ömurlegt mission. Kvöldið fór því í að googla leið og viti menn.. if there's a will - there's a way!

Við tókum einn lítinn strætó og eina lest. 5$ fram og til baka. Og við komumst eins nálægt skiltinu og hægt var. En ekki er allt gull sem glóir. Eftir að við vorum búin að taka strætóinn tók við ein mesta göngugarpsleið sem ég hef á ævi minni gengið. Upp hæðina og svo voru tröppur þarna sem að drápu. Jesús. En þegar að við vorum loksins komin gleymdist allt. 70$ dollararnir voru liðin tíð og við vorum alsæl með geðveikar myndir af okkur og skiltinu. Lokaniðurstaða = alltaf að gera ferðirnar sjálf/ir/ar. Margfallt ódýrara og miklu skemmtilegra. 

Við skoðuðum líka Walt Disney Concert Hall, Hollywood Boulevard, Downtown LA, Santa Monica Pier, Venice Boardwalk, The Grove, Melrose Trading Post, Melrose Avenue og fengum að upplifa ekta 4th of July. Eins og ég sagði fyrir ofan hefði ég viljað vera lengur í LA því við náðum t.d. ekki að fara í Disneyland og Universal Studios. En það verður bara að bíða til betri tíma. 

Á lokadeginum tókst mér svo að brenna. Brenna virkilega illa. Ég skil þetta ekki. Sólin er eitthvað öfundsjúk eða þolir mig ekki. Ég bar samviskusamlega á mig 30 vörn og hitinn var aldrei meira en 25°. Þegar að við erum svo komin að Santa Monica Pier byrja ég að sjá smá roða á höndunum. Ekkert vont að brenna þar, tala af reynslu. Nema hvað svo byrja ég að brenna á skrýtnustu stöðunum, hálsinum, handakrikanum, EINUM fæti, maganum, efri vörinni og einni rist. Ég er ennþá að kveljast úr þessum bruna enda mæli ég ekki með fyrir neina einustu manneskju að brenna á handakrikanum!!!! 

Lokakvöldið fórum við svo út að borða, ég skaðbrennd og Stefán líka brenndur (þó svo að hann muni aldrei viðurkenna það). Fórum á svooo fallegan stað sem heitir The Ivy. Mæli hiklaust með honum. Maturinn er í dýrari kantinum en þess virði, ég lofa. 

Annars ef litið er á björtu hliðarnar þá erum við komin til San Francisco. Borgin er dásamleg. Fólkið er afslappað, lítið um áreiti en það er að vísu svolítið kalt hérna. Eða þið vitið, miðað við hitann sem við erum búin að vera í. Veðrið hérna er eins og fullkomið íslenskt sumarveður. Ég kvarta ekki. Ekki á meðan þið fáið bara endalausa rigningu.

Fimmtán dagar í heimkomu. Djöfull líður tíminn hratt. 

XOX/GBV